Wednesday, August 9, 2017

ജസ്റ്റിസ് കർണനും ജയിൽ ജീവിതവും

ജസ്റ്റിസ് കർണന്റെ ജയിൽ ജീവിതത്തെപറ്റി മാധ്യമ പ്രവർത്തകർക്കോ ചാനൽകാർക്കോ ഒന്നും പറയാനില്ല. കർണന്റെ കൂടെ മറ്റ് തടവുകാരുണ്ടോ പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ  ആഹാരം ഏത് തരത്തിൽ പെട്ടതാണ് ഇതൊന്നും ആ ന്യായാധിപൻ സിനിമാ നടനല്ലാത്തതിനാൽ വാർത്താ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കാത്ത വസ്തുതകളായി തീർന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തിൽ ഇതിനു മുമ്പ് കേട്ട് കേൾവി പോലുമില്ലാതെ ഒരു ഹൈക്കോടതി ജഡ്ജ്  ജയിൽ വാസം അനുഭവിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് പൊതുജനത്തോട് പറയാനുള്ളത് എന്തായാലും അത്  പ്രസിദ്ധീകരിക്കരുത് എന്ന് പരമോന്നതി കോടതി  ഒരു ഉത്തരവ് മുഖേനെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിൽ  നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. കുറ്റം ചാർത്തപ്പെടുന്നവനു കിട്ടുന്ന ആനുകൂല്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട  കർണൻ തന്റെ സർവീസ് ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട ചില അനുഭവങ്ങൾ  ഉന്നത് കോടതിയെ അറിയിച്ചു, അതിനെ തുടർന്നുണ്ടായ പ്രതികരണങ്ങളെ  ഒട്ടും കൂസാതെ തന്റേതായ  മാർഗത്തിൽ തിരിച്ചടിച്ചു. ഇതാണ് കർണൻ ചെയ്ത കുറ്റം. കണൻ ചെയ്തത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല ഇവിടെ നിരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത്. തന്റെ മേൽ ചാർത്തപ്പെട്ട കുറ്റത്തിലെ പ്രതിയെന്ന നിലയിലുള്ള  അവകാശങ്ങൾ കർണന് ലഭിച്ചോ എന്നതാണ്. കീഴ്ക്കോടതിയിലെ ജീവനക്കാരനോ ന്യായാധിപനോ ബന്ധുക്കളോ കക്ഷിയായി വ്യവഹാരം ആ കോടതിയിൽ വന്നാൽ ഒന്നുകിൽ ആ വ്യവാഹാരം മറ്റ് കോടതിയിലേക്ക് മാറ്റും അല്ലെങ്കിൽ ജീവനക്കാരനെ മാറ്റും. ഇവിടെ കർണനെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉപോൽബലകമായ കേസ് കൈകാര്യം ചെയ്തത് അതേ ന്യായാധിപന്മാർ തന്നെ ആയിരുന്നു. പരമോന്നത കോടതിയിലെ  ഒരു വലിയ കൂട്ടം നിയമ വിശാരദന്മാർ സന്നിഹിതരായിരുന്ന കോടതി ഹാളിൽ ആ വിധി പുറത്ത് വന്നതോടെ തനിക്ക് പറയാനുള്ളത്  ആരോടും പറയാനാവാതെ  കർണൻ ജയിലിൽ ആയി.
നിയമ ദേവതക്ക് കണ്ണ് കാണില്ലല്ലോ...

Monday, July 24, 2017

പുരുഷ പീഡനം

തകർത്ത് പെയ്യുന്ന  മഴയെ നോക്കി  നിശ്ശബ്ദനായി അയാൾ ഇരുന്നപ്പോഴും  അയാളുടെ മനസിൽ ദു:ഖത്തിന്റെ മറ്റൊരു മഴ പെയ്യുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തീർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ബസ് ക്ലീനറുടെ കൂട്ടത്തിൽ അയാളുടെ ഭാര്യ ഇറങ്ങി പോയി എന്ന് ഗൾഫിൽ നിന്നും തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ അയാൾക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. 3 കുട്ടികളെയും അവൾ കൂട്ടത്തിൽ കൊണ്ട് പോയി. ഗൾഫിൽ വർഷങ്ങളോളം അയാൾ സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം നാട്ടിൽ ഭാര്യയുടെ പേരിൽ അയച്ച് കൊടുത്തിരുന്നു.  സ്വത്തുക്കൾ പോയതിൽ അയാൾക്ക് വിഷമമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  ആരോഗ്യവും ആയുസ്സും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇനിയും സമ്പാദിക്കാം എന്നാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ കുഞ്ഞുങ്ങൾ....അയാൾ വിതുമ്പി. കുഞ്ഞുങ്ങളെ അയാൾക്ക് തിരികെ കിട്ടണം,  അതിനെന്താണ് പോം വഴി എന്നറിയാനാണ് അയാൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. കോടതി കയറി വർഷങ്ങൾ ദീർഘിപ്പിക്കാൻ അയാൾ ഒരുക്കമില്ല. ഒരു അനുരഞ്ജന ചർച്ചക്ക് വേദി തരപ്പെടുത്തണം. ഇത് വരെ അയാൾ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ സ്വത്തും അവൾക്ക് യഥേഷ്ടം  ഉപയോഗിക്കാൻ     അയാൾ     തടസ്സം നിൽക്കില്ല, പക്ഷേ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മാത്രം തിരികെ തരാൻ അവളോട് പറയണം. കാലം ചെല്ലുമ്പോൾ ആവേശം തണുക്കുമ്പോൾ അവൻ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറും, അന്നവൾക്ക് അവനെതിരെ ഒരു ചെറു വിരലനക്കാൻ പോലും ധൈര്യം കാണില്ല, എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കഷ്ടത്തിലാകും....അയാൾ പറഞ്ഞ് കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അയാൾ ചോദിച്ചു "സ്ത്രീയെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നത് പോലും ക്രിമിനൽ കുറ്റമാകുന്ന നിയമങ്ങൾ ഉള്ള ഈ രാജ്യത്ത്  പുരുഷനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതിനെതിരെ നിയമമൊന്നുമില്ലേ?"
എനിക്കൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്ന മേൽ വിലാസം കണ്ട് പിടിച്ച് വരാനും മദ്ധ്യസ്തന്മാർ  മുഖേനെ അനുരഞ്ജന ചർച്ചക്ക്  വഴിയൊരുക്കാമെന്നും പറഞ്ഞ് അയാളെ തിരിച്ചയക്കുമ്പോഴും   അയാളുടെ ചോദ്യം എന്റെ മനസിൽ അലയടിക്കുകയായിരുന്നു.

Friday, July 21, 2017

നഴ്സുമാരുടെ ശമ്പള വർദ്ധനയും കുറേ ചിന്തകളും

നഴ്സുമാരുടെ ശമ്പളം 20000 രൂപയായി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. നല്ല കാര്യം. ആ പാവങ്ങൾ രക്ഷപെടട്ടെ.
പക്ഷേ  ന്യായമായ  ഒരു ചോദ്യം ഉദിച്ച് വരുന്നു.  ഈ അധിക വർദ്ധന  ആർ നൽകും. സ്വകാര്യ ആശുപത്രി  മാനേജ്മെന്റാണ് നൽകേണ്ടതെന്ന് സ്വാഭാവികമായ ഉത്തരം ശരിയാണ്. അങ്ങിനെ അവർ നൽകുമെന്ന് ആരെങ്കിലും ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവർ വിഡ്ഡികളുടെ സ്വർഗത്തിലാണെന്ന് തീർച്ച. അവരുടെ ലാഭം ഇങ്ങിനെ അധിക വേതത്തിനായി മാറ്റി വെക്കാനുള്ളതല്ല. പിന്നെവിടെന്ന് ഈ അധിക തുക കണ്ടെത്തും.  ഉത്തരം ലളിതം. ജനങ്ങളുടെ കീശയിൽ നിന്ന് തന്നെ ഈ തുക പിടിച്ച് പറിക്കും. സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയെ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ കാര്യം ഇനി കട്ട പൊഹ!.
ജനങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ ആശുപത്രിയെ  സമീപിച്ചാൽ മതിയല്ലോ എന്ന്  ന്യായമായ  മറുപടി നമുക്ക് കണ്ടെത്താം.   താലൂക്ക് സർക്കാർ ആശുപത്രിയോ പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങളോഏത് സർക്കാർ ആതുരാലയമാണ്   അൽപ്പം ഗുരുതരമായ  ഒരു രോഗം  കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ താല്പര്യം കാണിക്കുന്നത്. സാധാരണ പനിയോ ചുമയോ ഒരു ചെറു മുറിവോ സാധാരണ പ്രസവ കേസുകളോ  ആ വിധത്തിലുള്ള കേസുകൾ മാത്രം അവർ കൈകാര്യം ചെയ്തേക്കാം. അൽപ്പം ഗുരുതരാവസ്ഥ ( അത്  ആ ആശുപത്രിയിൽ തന്നെ പരിഹരിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും അവർ അതിന് മെനക്കെടാറില്ല  ) ആ       ണെങ്കിൽ അവർ ഒരിക്കലും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാറില്ല, അത് അവർ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലേക്കോ  മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്കോ റഫർ ചെയ്യും. മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ എത്തപ്പെടുന്നവൻ പിന്നീടൊരിക്കലും ആ മണ്ടത്തരത്തിന് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുകയേ ഇല്ല. അത്രക്ക കഷ്ടപ്പാടും ദുരിതവുമാണ് അവിടെ.   ഈ അവസ്ഥയിൽ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയെ തന്നെ ജനം സമീപിക്കുന്നു. അവൻ കടം വാങ്ങിയും വിറ്റ് പെറുക്കിയും ആവശ്യമില്ലാത്ത ടെസ്റ്റിനും ചികിൽസക്കും പണം കണ്ടെത്തുന്നു. കൂടുതലും ഇടത്തരക്കാരായ ജനങ്ങളാണ് ഈ കുരിശ് ചുമക്കുന്നത്.  പാവപ്പെട്ടവന് സർക്കാർ സൗജന്യ ഇൻഷുറൻസ് തുടങ്ങിയവയും സൗജന്യ നിരക്കിലെ ചികിൽസയും ലഭിക്കുമ്പോൾ സർക്കാർ ജീവനക്കാർ മെഡിക്കൽ റീ എംബേർസിലൂടെ  പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്നു.  പണക്കാരന് അമേരിക്കയിൽ പോയും ചികിൽസിപ്പിക്കാം.  പക്ഷേ ഇടത്തരക്കാരനാണ് പെടാപ്പാട് പെടുന്നത്.
ബിൽ തുക അധികരിച്ചാൽ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള വഴിയും കഴിഞ്ഞ നിയമ സഭ കാലത്തെ നിയമ നിർമ്മാണത്തിലൂടെ അടച്ചു. ആശുപത്രി സംരക്ഷണ ബിൽ എന്ന ആ നിയമത്തിലൂടെ ആശുപത്രികൾ ഭിഷഗ്വരന്മാർ  ജീവനക്കാർ എന്നിവർക്ക് നേരെ ഒച്ച വെച്ചാൽ ജാമ്യം ഇല്ലാ വകുപ്പിട്ട് ആ നിയമ പ്രകാരം കേസെടുക്കാം. ആ ബിൽ അവതരിച്ച് നിയമം ആക്കിയപ്പോൾ സർക്കാർ ഭാഗത്ത് നിന്നും ഒരു വാഗ്ദാനം സഭയിൽ വന്നു. ആശുപത്രിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വരുന്ന പൊതുജനങ്ങളുടെ പരാതി പരിഹരിക്കുന്നതിന് പ്രത്യേക നിയമ നിർമ്മാണം നടത്തുമെന്ന്. എവിടെ?!!! അങ്ങിനെയൊരു കാര്യമേ പിന്നെ ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ വന്നില്ല.  അപ്പോൾ സർക്കാർ നിയമമാക്കിയ ബില്ലിന്റെ തണലിൽ എന്ത് അനാവശ്യവും കാട്ടിക്കൂട്ടിയാലും ആശുപത്രിക്കോ ജീവനക്കാർക്കോ എതിരായി ഒരു ചെറു വിരലനക്കാൻ കഴിയാതെ നിശ്ശബ്ദനായി പറയുന്ന തുകയും കൊടുത്ത് പോയാൽ മതി, പൊതു ജനമെന്ന കഴുത.... സഹിച്ചല്ലേ ഒക്കൂ...  സഹിക്കുക, മധുര മനോഹര ജനാധിപത്യ വാദികൾ മേയുന്ന ഈ പുണ്യ ഭൂവിൽ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലാതെ വരിയുടച്ച  കഴുതകൾ നിശ്ശബ്ദരായി സഹിക്കുക.

Sunday, June 25, 2017

പെരുന്നാൾ തലേന്ന് രാത്രിയിൽ....

ഈ പെരുന്നാൾ തലേ രാത്രിയിൽ  തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി ഇരുട്ടിൽ       ഇരിക്കുമ്പോൾ  ജനിച്ച സ്ഥലം വിട്ട് വന്നവന്റെ മനസ്സിലെ വികാര വിചാരങ്ങൾ എന്തെല്ലാമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. പ്രവാസികളായ ഗൾഫ്കാരിൽ പെരുന്നാളിന് നാട്ടിലെത്താൻ കഴിയാത്തവരും ഈ അവസ്തയിൽ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തീർച്ചയുണ്ട്. ആഘോഷ ദിവസങ്ങളോടനുബന്ധിച്ചുള്ള  ദീപ്ത സ്മരണകൾ എല്ലാവർക്കും  ഒരുപോലെ ആയിരിക്കുമല്ലോ.
ആലപ്പുഴയിൽ വട്ടപ്പള്ളിയിൽ ബാല്യകാലം കഴിച്ച് കൂട്ടിയ എനിക്ക്  പെരുന്നാൾ തലേന്നുള്ള സ്മരണകളെ എങ്ങിനെ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയും.
സെയ്ദ് പൂക്കോയ തങ്ങളുടെ മഖാമിൽ നിന്നും പെരുന്നാളാണെന്ന് അറിയിച്ച് കൊണ്ടുള്ള വെടി ഒച്ച മുഴങ്ങുന്നതോടെ പെരുന്നാൾ തലേന്ന് ആഘോഷം ആരംഭിക്കുകയായി. കത്തി മൂർച്ചയാക്കി നിന്നിരുന്ന അറവ്കാരൻ ഹംസാഇക്കാ     മാടുകളെ കശാപ്പ് തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇറച്ചി വാങ്ങാൻ നിൽക്കുന്നവരുടെ തിരക്കിൽ  പെട്ട് കുഴയുന്നതും പടക്കം വാങ്ങാൻ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്നതും  ആണ്ടിലൊരിക്കൽ കിട്ടുന്ന പുത്തനുടുപ്പ് തയ്ച്ച് കിട്ടുന്നതിന് തയ്യൽക്കാരൻ വർഗീസ് ചേട്ടന്റെ കടയിലെ കാത്തിരിപ്പും ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.  ആ തിരക്കുകളെല്ലാം ഒന്ന് കൂടി അനുഭവിക്കുവാനും  മില്ലിൽ മാവ് പൊടിക്കാൻ പോയി താമസിച്ച് വന്നതിന് ഉമ്മായുടെ വഴക്ക് കേൾക്കാനും കൊതിയാകുന്നു. വാപ്പാ പോയി ഉമ്മാ പോയി മൂത്ത സഹോദരിയും പോയി മറ്റുള്ളവർ അവരവരുടെ കുടുംബ വൃത്തത്തിൽ ചുറ്റുമ്പോൾ മനസിൽ എവിടെന്നോ അന്യഥാ ബോധം അരിച്ച് കയറുകയാണ്`. എങ്കിലും ഒന്ന് അവിടം വരെ  പോയി ആ മണ്ണിൽ കാൽ കുത്താൻ കൊതിയേറുമ്പോൾ നിസ്സഹായനായി പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി ഇരിക്കാനാണ്  വിധി.
പെരുന്നാളിനോടനുബന്ധിച്ച്  രണ്ട്മൂന്നു ദിവസം മുമ്പേ മൈലാഞ്ചി ഇടലും
വളക്കാരനെ നോക്കി ഇരിപ്പും പതിവായിരുന്നല്ലോ. വള ചെട്ടികൾ വിവിധ വർണങ്ങളിലുള്ള കുപ്പി വളകളുമായി  ആ ദിവസങ്ങളിൽ എത്തി ചേരും.
ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചുവന്ന കുപ്പി വളകൾ വാങ്ങിക്കാൻ ആ പട്ടിണിക്കാലത്ത്  കഴിയാതിരുന്ന  ബാല്യസഖിയുടെ മുഖത്തെ നിരാശ കണ്ട ആ 16കാരൻ  തന്റെ ഒഴിഞ്ഞ പോക്കറ്റ് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടതും  കുറച്ച് കാലം കൂടി കഴിയട്ടെ നിനക്ക് രണ്ട് കയ്യിലും നിറയെ  ചുവന്ന കുപ്പിവള ഞാൻ വാങ്ങി തരാമെന്ന് കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി വ്യാമോഹിപ്പിച്ചതും ഒരു പെരുന്നാൾ രാവിനായിരുന്നുവോ?! ഒരിക്കലും സാധിച്ച് നൽകാത്ത വാഗ്ദാനമായി  ആ കുപ്പി വള ഇന്ന് മനസിന്റെ ഏതോ മൂലയിൽ കിലുകിലാരവം മുഴക്കുമ്പോൾ അറിയപ്പെടാത്ത ഏതോ ദേശത്ത്  അത് അണീയേണ്ടവൾ  അമ്മയായി അമ്മൂമ്മയായി കഴിയുന്നുണ്ടാവണമെന്ന ചിന്ത തന്നെ എന്തിനെന്നറിയാത്ത വിധം മനസിനെ   വിവശമാക്കുന്നല്ലോ.
ദൂരെ ദൂരെ പടക്കങ്ങളും കംബിത്തിരിയും മത്താപ്പും കത്തിയമരുമ്പോൾ നിരത്തിലൂടെ ജനം പെരുന്നാൾ തലേന്ന് തിങ്ങി നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുമ്പോൾ ആ വളകിലുക്കത്തിന്റെ മധുര സ്മരണയിൽ പെരുന്നാൾ തലേന്നായ ഈ രാത്രിയിൽ   ഈ ഇരുട്ടത്ത് ഞാൻ കഴിഞ്ഞോട്ടെ ....

Friday, June 16, 2017

അച്ചൻ കുഞ്ഞിന്റെ മകൻ

  മഴ ഒഴിഞ്ഞ് നിന്ന   ഇടവപ്പാതി സായാഹ്നത്തിൽ  തിരക്ക് നിറഞ്ഞ തെരുവിലൂടെ ഞാൻ  നടന്ന് പോകുകയായിരുന്നു. എന്നെ കടന്ന് പോയ ഒരു  മുന്തിയ ഇനം കാർ  പെട്ടെന്ന് അരിക് ഒതുക്കി  നിർത്തി അതിനുള്ളിൽ നിന്നും  ഒരു ആജാനുബാഹുവായ മനുഷ്യൻ ഇറങ്ങി എന്റെ നേരെ വന്നു. സിൽക്ക് ജൂബായുടെ തുറന്ന് കിടന്ന് കിടന്നിരുന്ന  കഴുത്ത് ഭാഗത്ത് ഒരു തടിയൻ സ്വർണ മാല  അണിഞ്ഞിരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഘനത്തിലുള്ള കറുത്ത മീശ  ആ മുഖത്തിന് ഗംഭീര ഭാവം നൽകി. കറുത്ത മുഖത്ത് വെളുത്ത പല്ലുകൾ കാണിച്ചുള്ള തുറന്ന ചിരിയുമായി അയാൾ എന്റെ നേരെ കൈ കൂപ്പി,
"സാറിന് എന്നെ മനസിലായോ?' അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാനാവാതെ ഞാൻ എന്റെ സ്മരണ മണ്ഡലത്തിലൂടെ ഊളിയിട്ടെങ്കിലും  ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ഏതെങ്കിലും കേസിലെ കക്ഷിയോ പണ്ട് ഏതെങ്കിലും  പെറ്റി കേസിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട പ്രതിയോ ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഒന്നിനും ഒരു തീർച്ച ഉണ്ടാകാതെ മൗനം അവലംബിച്ച് സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണവന്റെ ചിരിയുമായി നിന്നപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു " സാർ ഒരിക്കലും  എന്നെ ഓർമ്മിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയില്ല, ഞാൻ പണ്ടത്തെ  ആ, അച്ചൻ കുഞ്ഞിന്റെ മകനാണ്, സാറിന്റെ ഇലയിൽ നിന്നും ബാക്കി ആഹാരം വാങ്ങി കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ...."
പന്തം കണ്ട പെരുച്ചാഴിയെ പോലെ ഞാൻ അയാളെ  അന്തം വിട്ട് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു " സാറിന്റെ  നടപ്പ് ശൈലി കണ്ടാണ് ഞാൻ സാറിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, കുറച്ച് മുടി പോയിരിക്കുന്നു, അല്ലാതെ ആൾക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല"
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്  ഓർമ്മകൾ വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള   കൊട്ടാരക്കര സബ് കോടതിയുടെ പുറക് വശത്തെ റൂമിന്റെ  പട്ഞ്ഞാറ് ജനൽ ഭാഗത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് പോയി. ഉച്ചക്ക് ഞങ്ങൾ ആഹാരം അവിടെ ഇരുന്നാണ് കഴിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത്. ഊണ് കഴിയുമ്പോൾ ഇലയും ഉച്ഛിഷ്ടങ്ങളും ജനലിൽ കൂടി പൂറത്തേക്കെറിയും. അവിടെ നായ്ക്കളും തെരുവ് പിള്ളാരും കാത്ത് നിന്ന് ആ ഇല പിടിച്ചെടുക്കും. അതിലുള്ള ഉച്ഛിഷ്ടം കഴിക്കും. ഒരു ദിവസം ഞാൻ ആഹാരം കഴിച്ച് ഇല പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞപ്പോൾ  കിട്ടിയത് ഞങ്ങൾ അച്ചൻ കുഞ്ഞിന്റെ മകൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന പയ്യനായിരുന്നു.  അന്ന് അതിൽ ഒരു വറ്റു പോലുമില്ലായിരുന്നു.  ആഹാരം വെറുതെ കളയുന്നതിൽ വിമുഖനായിരുന്ന ഞാൻ ചോറ് അൽപ്പമായാണ് കൊണ്ട് വന്നിരുന്നത്. അവൻ ആ ഇല തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട നിരാശ എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസം ഞാൻ അവനെ കരുതി ധാരാളം ചോറുമായി വന്നു, ഞാൻ കഴിച്ചതിന് ശേഷം അവന് വിളീച്ച് കൊടുത്തു. അന്ന് അവന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നീട് അത് പതിവായി. ഇത് വർഷങ്ങളോളം നില നിന്നു. ഒരു ദിവസം അവനെ പെട്ടെന്ന് കാണാതായി , പിന്നീടറിഞ്ഞ് അവൻ കൊല്ലത്ത് വലിയ കടയിൽ ചുമട് എടുക്കുന്ന പണിയിലാണെന്ന്.  എല്ലാം മറന്ന കൂട്ടത്തിൽ അവനെയും മറന്നു. അവന്റെ പേരെന്തെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.  അച്ചൻ കുഞ്ഞ് ഞങ്ങളുടെ ജീവനക്കാരനായിരുന്നു.  ഒരു പാവത്താൻ .  ഈ പയ്യനും അച്ചൻ കുഞ്ഞിനെ പോലെ കറുത്ത നിറവും ഉണ്ണി കുട വയറും വലിയ  മൂക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ആരോ തമാശ പറഞ്ഞു  " ഇവൻ അച്ചൻ കുഞ്ഞിനെ പോലിരിക്കുന്നുവെന്നു "  അച്ചൻ കുഞ്ഞിന് ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ കലി വരും. അത് കാരണം എല്ലാവരും അവനെ അച്ചൻ കുഞ്ഞിന്റെ മോനേ! എന്ന് തന്നെ കളിയാക്കി വിളിച്ച് വന്നിരുന്നു. അവനും ആ പേര് അംഗീകരിച്ചത് പോലെ തോന്നി. അങ്ങിനെ വിളിച്ചാൽ അവൻ ഓടി വരുമായിരുന്നു. തെരുവിന്റെ ആ സന്തതിക്ക് ഒരു പക്ഷേ പേരില്ലാതിരുന്നിരിക്കാം.
ഇപ്പോൾ ഇതാ അവൻ എന്റെ മുമ്പിൽ മുന്തിയ കാറിൽ  പ്രൗഡ ഗംഭീര വേഷത്തിൽ നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ അന്തം വിടൽ കണ്ടത് കൊണ്ടാവാം അവൻ പറഞ്ഞു" സാറേ! ഞാനൊന്നും മറന്നിട്ടില്ല ഇത് വരെയും, അതിൽ എനിക്ക് ഒരു നാണക്കേടുമില്ല, അത് കൊണ്ടല്ലേ സാറിന്റെ മുമ്പിൽ എന്റെ പഴയ പേര് ഞാൻ പറഞ്ഞ് തന്നത്. വലുതായപ്പോൾ  ഇവിടെ നിന്നാൽ രക്ഷപെടില്ലാ എന്ന് കണ്ട്ഞാൻ  ബോംബെയ്ക്ക് കള്ള വണ്ടി കയറി .അവിടെ കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്തു, ദൈവം ശരിക്കും കനിഞ്ഞ് തന്നു. വർഷങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ ചെയ്ത അദ്ധ്വാനം എന്നെ സമ്പന്നനാക്കി, പണം വന്നപ്പോൾ എല്ലാം ഉണ്ടായി, കുടുംബം വരെ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ  തൃപ്തനാണ്."
"ഇപ്പോൾ  ഇവിടെ?  ഞാൻ തിരക്കി.
അവൻ പൊട്ടി ചിരിച്ചു "സാറേ അതൊരു തമാശയാണ് ഞാൻ പണ്ട് ആഹാരം കഴിച്ചിരുന്ന  ആ ജനലിന്റെ ഭാഗവും മറ്റും  ഒന്ന് കാണണമെന്ന് തോന്നി...പിന്നെ...എന്റെ വീട്ടുകാരിയോടും കുട്ടികളോടും ഈ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ അതൊന്നും വിശ്വസിച്ചില്ല, എങ്കിൽ അവരെ ആ സ്ഥലം കൊണ്ട് കാണിക്കാമെന്ന് കരുതി, തിരുവനന്തപുരം പോകുന്ന വഴി ഇതിലേ ഒന്ന് വന്നതാണ് പക്ഷേ അവിടം ആ കെട്ടിടമെല്ലാം പൊളീച്ച് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു സബ് കോടതി അവിടില്ല, നിരാശയായി പോയി,  ഭാഗ്യത്തിന് സാറിനെ കാണാൻ സാധിച്ചു.. വാ സാറേ! എന്റെ കുടുംബത്തിനെ കാണേണ്ടേ..." അവൻ കാറിന് സമീപത്തേക്ക് നടന്ന് കാറിനകത്തേക്ക് തലയിട്ട് എന്തോ പറഞ്ഞു.  കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും വെളുത്ത ഒരു സ്ത്രീയും കറുത്ത രണ്ട്  ആൺകുട്ടികളും ഇറങ്ങി നിന്നു.  ആ സ്ത്രീ എന്റെ നേരെ കൈ കൂപ്പി. ഞാൻ ആ കുട്ടികളെ നോക്കി, ദൈവമേ! ഒന്നല്ല രണ്ട് അച്ചൻ കുഞ്ഞ് മക്കൾ.  എന്റെ നോട്ടം കണ്ടത് കൊണ്ടാകാം അവൻ പറഞ്ഞു സാറേ! അച്ചൻ കുഞ്ഞിന്റെ മക്കൾ അല്ലേ? "
 ഞാൻ വല്ലാതായി. പക്ഷേ അവന് ഒരു കൂസലുമില്ല.  ഒരു പക്ഷേ അവന്റെ ഈ സത്യ സന്ധ്യതയും തുറന്ന് പറച്ചിലുമാകാം അവന്റെ ജീവിത വിജയത്തിനും ദൈവ കാരുണ്യത്തിനും ഇടയാക്കിയത്.
കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ  അവൻ കൈ കൂപ്പി  എന്നോട് ചോദിച്ചു " ഇനി എന്നെങ്കിലും നാം തമ്മിൽ കാണുമോ?"  അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.  ഞാനും വല്ലാതായി .
വണ്ടി അകന്ന് പോയപ്പോൾ  അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി "നിനക്കും കുടുംബത്തിനും  നല്ലത് വരട്ടെ"